The Romance of the Three Kingdoms, forkorta versjon

Forfattar: Luo Guanzhong

Omsettar: Martin Palmer

Land: Kina

År: 1300-talet

Fyrst og fremst: Alt av folk og Fe i denne her boka (som eg synst var interessante).

Denne boka har så mange namn! Av og til, på film/TV og i bøker, kan det virke absurd at det alltid er dei same folka som skil seg ut på slagmarka, dei same som konspirerer, dei same som får viktige oppdrag. I denne fortellinga er det sjeldan dei same folka som går igjen. Kanskje det er fordi fortellinga ikkje er heilt usann, det er ein saga og dei fleste folka har levd, og i Kina bor det mange folk. Det er ikkje noko anna å gjer enn å godta at det er umogleg å ha full kontroll på kven alle er. Eg leste boka to gonger på rad eg, eller eg leste halvvegs også leste eg det på nytt, og så same med siste del. Det kan virke overkill, men eg hadde ikkje gjort det om eg ikkje synst det var kjekt. Det var lettare då på andre lesing å hugse kva namn er viktige og kven som blir drepen og gløymt sider eller berre setningar etter at dei er introdusert. Eg er redd eg får boka til å høyrest kjedeleg ut, for ho er ikkje det! Ho er ikkje kjedeleg i det heile tatt! Det skjer noko heile tida, ingen tid er brukt på landskapsskildringar og slikt, nå og då skjer ting som får meg til å le og andre gonger kan det vere hjarteskjerande, og kvart kapittel avsluttast med ein cliffhanger og eit lokkande, brødrene-Dalsk: «Kva vil skje i neste episode? Følg med vidare!»

Det er ingen eigenlege hovudkarakterar i denne boka, handlinga strekk seg frå omkring år 170 til år 280, og dei som er i live ved bokas slutt er barnebarna til dei me blei kjente med i starten. Hovudtemaet blir fortalt oss i aller fyrste setning, «Om eit rike har vore heilt og fredeleg lenge vil riket kriga og splittast, og om riket har lenge kriga og vore splitta vil det igjen bli heilt og fredeleg». Alt i boka hender altså mellom to slike fredelege periodar. Det gamle dynastiet blir sakte men sikkert brote ned, så verker det som om med får ei fredeleg periode – dei tre kongerikene, men Kina er jo endå ikkje samla, og freden varer i to sekund, om enn det. Alle dei smarte strategane og sterke krigarane som vaks opp i eit fredeleg land og kjempa for å få tilbake det dei hadde, blir erstatta med dei neste generasjonane som berre kjenner til eit liv i krig. Og det er ikkje småting heller me snakkar om, ved kvart slag er det fleire titusen og opptil ein halv million folk involverte frå kvar side. Og folk døyr, døyr dei ikkje av piler eller sverd døyr dei av svolt, det er berre dei heldige sjefane som døyr av sjukdom.

Eg synst det er ganske kjekt å lese om dei forskjellige strategiane som blir brukt i slaga, og ein god del går igjen. Det vanlegaste er kanskje å late som ein taper og springe bort, så følger fienden etter deg - men du springer dei med deg inn i ei felle fordi du har nemleg ein heil ekstra hær som står klar rett rundt svingen. Den mest bedagelege strategien er for dei med fleire enn ein fiende: då kan du lokke dei til å angripe kvarandre slik at du sjølv berre kan sitte heime og sjå på, og om du ikkje har meir enn ein fiende så kan ein alltids spreie litt stygge rykte eller be keisaren gi bort ufortente forfremmingar.

Til biblioteket