Tilbake!

Introduksjon Opp

Aller fyrst må er påpeike at dette ikkje er historie. Ein del av desse folka har eksistert og slaga har vore kjempa, men det er ein noko fantasifull gjenfortelling. Inspirert av ein sann historie, men ikkje på nokon måte er dette ein kjelde til det som er hendt på ordentleg. Eg går utifrå at det er ein meir spennande og interessant versjon enn den verkelege.

Her er mitt litle samandrag av dei personane eg synst er viktigast til nå – eg har ikkje lest ferdig boka, og boka eg leser er ein forkorta versjon, men om eg ein dag leser heile vil kanskje dette vere til hjelp? Det er litt spoilere her og der, men ingenting frå siste halvdel av boka så vidt eg veit. Personleg bryr eg meg ikkje om slike avsløringar, med mindre det ikkje er veldig viktig for boka – og det er det ikkje her, alle dør.

I boka eg leste er bruker omsettaren namnet Xuande heller enn Liu Bei , for å skilje han meir ut frå alle dei andre Liu-ane, så det gjer eg òg. Eg har òg valt å bruke tittelen "kommandør" på dei som blir beskrevet som "commander" i boka. Eg kan ikkje slik sjargong, så det blir så det blir.

Han-dynastietOpp

Det er vel ikkje særleg ukjent at Kinas historie er det eine dynastiet i regjering etter det andre, og denne boka har ein slik kætkji fyrstesetning i stil av «Anna Karenina» eller «Stolthet og Fordom» (eller dei har i «Beretningen om dei tre kongedømmer»-stil, sidan denne boka kom jo før dei). Slik blir du introdusert til boka: «Riker blir til frå kaos og riker kollapsar tilbake til kaos, slik har det vore sidan tidenes byrjing». No har det vore firehundre år med fred og kos, Han-dynastiet har regjert frå 202 fvt til 220 evt, altså ikkje 20 år men over 400 år. Han-dynastiet er ofte, i vesten, samanlikna med Romerriket, dei var store fredelege riker på same tid (visstnok, eg er ingen ekspert i Romerriket). Keisaren må innsjå at dei er ved dynastiets slutt og ein fyr «trøyster» og seier så: «Alt som gror må døy, all suksess vil ta slutt, og kvart dynasti vil falle». Keisaren sjølv, keisar Xian, summerer sitt eige dynasti greitt og enkelt slik: «Den fyrste Han keisaren, Han Gaozu, overvann Qin, øydela Chu og etablerte sitt eiget dynasti som har gått i arv frå generasjon til generasjon i Liu-familien i 400 år». Og nå kjem Han-dynastiet altså til sin naturlege ende med keisar Xian.

Det som skjer vidare er slåssing og slåssing, heile boka er slag etter slag etter slag. Nokre vil ha meir land, nokre vil beskytte keisaren og andre vil bli keisar sjølv, og mange vekslar mellom fleire motivasjonar. Folk er nådelause, folk hugges og hakkes opp, mat er eit konstant problem (ein megavanleg strategi er å angripe fiendens matkjelde) og alle spionerer på alle. I eit slag om ein by står det at «folket jubla fordi for ein gongs skyld har ein by skifta eigar utan at innbyggarane er blitt skada», det er altså ganske sjeldan.

Ferskenhagegjengen Opp

Det er ein vennegjeng på tre: Xuande, Guan Yu og Zhang Fei, som eg har valt å kalle Ferskenhagegjengen. Ein dag i ein ferskenhage lovde dei kvarandre at: «sjølv om me ikkje er fødd på same dag så skal med døy på same dag». Det er eit slikt venskap eg drøymer om! Dei heng som oftast saman og dei er vanlege folk - det er litt viktig. Dei er altså ikkje folk med nokon militærgrad og slikt så folk har ein tendens til å sjå ned på dei. Xuande er eldst og Zhang Fei er yngst. Ikkje berre er Xuande eldst han har òg keisarlege aner så han er naturleg nok sjef. Eg trur dette er veldig på grunn av Konfucianisme der respekt for dei eldre og/eller av høgare rang enn deg sjølv er megaviktig. Altså at Xuande er sjef er like naturleg som at vatnet er vått og slikt. Om eg har forstått ting riktig.

Desse kompisanes lojalitet og kjærleik til kvarandre er eit stort høgdepunkt i boka, det er alltid så koseleg! Som Xuande seier: «Brør er som eins hender og føter, mens familie er eins klede - Klede kan ein reparere, men kven kan erstatte ei manglande hand eller ein fot?»

Xuande eller Liu Bei Opp

Blant alle folka i denne boka er kanskje Xuande, eller Liu Bei – hans eigenlege namn, den som minner mest om ein hovudperson. Han begynner på botnen, får seg sine to sidekick-er og arbeide seg til toppen av pyramiden. Sånn omtrent i alle fall. Dei fleste andre krigsherrane vil slåst for å oppnå meir land eller for å bli keisar, men Xuande er alltid veldig klar på at han berre vil beskytte Han-dynastiet og keisaren, som han er i slekt med. Han ofte snill og grei type, men når det kjem til hans prinsipp så er han sta som ein bauta. Han seier til fyr på vegen som heiter Cui Zhou Ping: «Eg tilhøyrar Han-familien, og derfor er det opp til meg å kjempe for Han-dynastiet, uansett kva min skjebne til slutt bestemmer å gjere med meg».

Xuande startar altså heilt på botnen, han er ikkje nokon soldat og han har ikkje nokon egen hær som alle dei andre i boka. Han er ofte ein som må slåst for andre eller samarbeide med andre for å få gjort noko som helst. Derfor er han òg innom hoffet til nesten alle dei andre krigsherrane i boka og har eit slags forhold til dei alle. Cao Cao er kanskje oftast hans hovudfiende, det er jo han som er Han-dynastiets største trussel. Xuande samanliknar seg sjølv med Cao Cao: «Cao Cao bruker vold, mens eg søker refleksjon. Cao Cao er ond, mens eg er menneskeleg. Cao Cao er krokete, mens eg er rett fram». Xuande er i alle fall ikkje særleg audmjuk. Etter ei stund trur eg Xuande blir litt påverka av alt han har opplevd for seinare blir han raskare med avrette og vil nødig benåde sine fiendar.

Xuande er ikkje aleine, han har sine trofaste Ferskenhagebrør, og alle sine rådgivarar. Han blir råda av eremitten Sima Hui eller Stille Vatten å ha enten Sovande Drage til rådgivar eller Unge Føniks: «Får du ein av dei, kan du bringe fred til heile landet», og Xuande får dei begge til rådgivarar.

I Ferskenhagegjengen er Xuande den mest sentimentale og mjuke mannen. Han ofte lei seg og grin ein del. I tida før slaget ved Raude Klipper er Xuande på flykt frå Cao Cao, og med seg har han to byer verdt med folk, dei til fots og Cao Cao til hest. «Tallaust med liv må gjennomgå forferdeleg smerte og liding på grunn av meg. Berre fordi dei ikkje vil forlate meg. Min familie og mine vener, alle er borte. Denne sorga er så overveldande at sjølv om eg var av stein hadde eg grått».

Ei stille sorg som er litt lettare å kjenne seg igjen i er når Xuande har hatt pause frå slåssing og kriging i eit heilt år, og berre levd i sus og dus hjå Sun Quan. På veg heim tenkjer han på det behagelege og fine livet han nå drar frå, og grin ein skvett.

Guan Yu Opp

Guan Yu er veldig flink til å slåst, ein av dei beste. Han er rolegare enn Zhang Fei og mindre sentimental og mjuk enn Xuande. Han har eit sverd som heiter Grønne Drage og etter å ha budd ei stund saman med Cao Cao (Guan Yu rota seg bort frå venene sine 😥) fekk han hesten Raude Hare i gåve. Guan Yu er som regel skildra med sverdet og hesten, som eit frykteleg syn!

I starten av boka gjer han ikkje så mykje utav seg, han er berre god til å slåst, men etter kvart får han meir sjølvtillit og arroganse. Då seier han ting som: «Gifte bort min tigerunge til ein puslete kjøtervalp?» når ein fyr foreslår eit giftemål mellom Guan Yus dotter og Sun Quans son, det kjem altså ikkje på tale. Eller: «Alle dei største heltane i landet er redd meg, så kven er denne dusten?» når han blir angrepet av ein fyr som heiter Pang De – som er veldig flink til å slåst han også! Guan Yu er ikkje berre prat, han må på eit tidspunkt bli operert, ein operasjon som består av å skrape bort greier frå armbeinet 🤢 Operasjonen blir utført samstundes som Guan Yu spelar sjakk, og han gjer ikkje ein einaste grimase.

Guan Yu er ikkje berre machomann. Mens han er hjå Cao Cao, som eg nemnte tidlegare, så er det ein dag Cao Cao ser at Guan Yu har ganske fillete klede, så han gir Guan Yu ein ny kappe i gåve. Guan Yu seier tusen takk og kler seg i den nye kappen – og tar gamle og fillete kappen oppå. Cao Cao spør kvifor han gjer slik, og Guan Yu svarar at den gamle kappen var ein gåve frå Xuande og den minner han så om bror sin. Eigenleg er alle desse tre ferskenhagegutane flinke til å vise sin kjærleik til kvarandre, og det er ganske herleg.

Til sist vil eg nemne eit sitat frå Guan Yu der han seier at jade kan knusast men vil alltid vere kvitt og at bambus kan brennast men ledda vil alltid vere rette, og at ein mann kan døy men namnet hans vil leva vidare. Det minner meg jo ganske om det at fe døyr og frendar døyr og du døyr, men dom om ditt namn døyr ikkje, og slikt liker eg – når assosiasjonshjernen slås på i bøker/TV/film frå heilt andre kulturar enn min eigen. Guan Yu samanliknar det eviglevande namnet med andre ting som ikkje døyr, mens i håvamål får namnet stå aleine som det einaste som ikkje døyr, men eg veit ikkje om det eigenleg er ein kontrast sånn sett - kanskje berre to sider av same sak. Det er berre å drøfte. Drøftdrøft 🐷

Zhang Fei Opp

Sinnataggen Zhang Fei er ein av dei enklaste å ha koll på, han er så morosam og underholdande – svaret på alt er å alltid bli sinna. Xuande lar han aldri dra ut på noko slags tokt aleine, fordi han veit at Zhang Fei ikkje er til å stole på – og det veit alle andre òg. Han blir provosert til mord av all slags: mangel på takk, korrupsjon, benåding, når folk ikkje er høflege nok med venene hans osb. Han er hissig, men dødslojal.

Zhang Fei hatar Lü Bu, berre tanken gjer han sinna. Lü Bu var ein av Dong Zhuos folk (bokas fyrste «slemming» som tar makta heilt i starten) og Lü Bu er ikkje av den lojale sorten og han er uhøfleg (slikt som gjer Zhang Fei rasande). Skjøl Guan Yu sver han at han skal drepe når han, Zhang Fei, i nokre sekund trur Guan Yu har forrådt dei.

Faktisk, så set Zhang Fei seg ned å reflekterer litt over eigen oppførsel ein gong eit stykke uti boka. Ein fyr han har tatt til fange og skal til å hugge hovudet av seier: «Berre ta hovudet mitt, men kvifor er du så innmari sint!?» Det har visst Zhang Fei aldri tenkt over før, og han avrettar ikkje denne mannen, men i staden bli dei vener.

Cao Cao Opp

Cao Cao held til i nordlege Kina, sør for Yuan-brørne.

Om denne historia har hovudpersonar så er Cao Cao definitivt ein av dei. Om han er ein «snilling» eller «slemming» er ein annan sak. Han er i alle fall smart og sterk, men han kan vere ganske slem. I vår fyrste møte med Cao Cao høyrer me ein forteljing frå då han var liten. Han hadde ikkje oppført seg fint og ein onkel sladra til faren. Då gjorde Cao Cao som så: ein gong når berre onkelen var til stede, ikkje faren, lata Cao Cao som om han fekk eit anfall og onkelen sprang for å hente Cao Caos far. Då faren kom lata Cao Cao som ingenting «Onkel lyger alltid om meg til deg!» og frå då av kunne Cao Cao gjere som han ville utan å vere redd for sladder og straff.

Cao Cao er sjeldan sein med å avrette sine fiendar, benåding er ikkje ein del av hans styresett, han er ein mann av handling. Tidleg i boka er han på rømmen frå Dong Zhuo og han får husly hjå ein kjenning av familien, Cao Cao er overnervøs og som den mannen av handling som han er ender alt frykteleg galt og ein del uskyldige blir drepne av Cao Cao.

Etter Dong Zhuos død er det Cao Cao som reddar keisaren og Cao Cao som praktisk tar over kontrollen i hovudstaden (hovudstaden er eit «flytande konsept»). Det betyr at han er òg fiende for dei fleste andre, enten fordi dei sjølv vil ha kontrollen i hovudstaden eller fordi dei synst Cao Cao er ein forrædar som ikkje lar keisaren vere i fred.

Sun Familien Opp

Familien Sun er representerte av fleire. Me har pappa Sun Jian og sønene Sun Ce og Sun Quan. Desse er folk som styrer områder i aust og kallast Wu.

Sun Jian

Sun Jian (sprek som ein tiger og sterk som ein bjørn) møter me heilt i starten der han ilag med Yuan Shao (og ein god del fleire på denne lista, men Yuan Shao er sjef) slåst mot Dong Zhuo. Sun Jian-Yuan Shao alliansen bryt saman pga sjalusi og slikt. Altså, Sun Jian blir rekna for ein for stor trussel av dei andre fordi han er så flink, og i tillegg har han akkurat funnet jadeseglet, som gir han rett til å styre heile landet sånn teknisk sett. Jadeseglet er altså ein veldig kjekk ting å ha.

På veg heim blir Sun Jian angrepet av Liu BiaoYuan Shaos befaling. Sun Jian og Liu Biao slåst så heftig at dei blir erkefiender! Vidare er det ein ny allianse: Sun Jian – Yuan Shu(Shaos bror! Og generell slemming eigenleg) mot Yuan Shao og Liu Biao. Det er her Sun familiens eldsteson Sun Ce ber om å få bli med. Sun Jian dør i et slag mot Liu Biaos folk og ein general med namn Huang Zu får skylda. Var det forvirrande? Det er ein trend i boka.

Sun Ce

Då Sun Ces far dør og Sun Ce fortsett der faren slapp er dei framleis i eit samarbeid med den generelt mislikte Yuan Shu. Sun Ce vel å skil lag med han og då spør han òg om eit lån av nokre soldatar frå Yuan Shu. Det er heilt greitt i bytte mot eit depositum, og depositumet er jadeseglet. Det seglet skal bli vanskeleg å få tilbake, og Sun Ce og Yuan Shu er frå då av fiendar.

Sun Ce får tak i gode folk som Zhou Yu, han er kjempeflink til å slåst og krige og er ein av hovudpersonane i slaget ved Raude Klipper. Sun Ces hær er ganske godt likt, mens dei drar land og strand pleier dei ikkje skade nokon eller stele noko.

Sun Quan

Noko av det fyrste Sun Quan gjer, når han kjem til makta, er å drepe Huang Zu (som drepte pappa-Sun Jian). Cao Cao beordrar eit samarbeid mellom han sjølv og Sun Quan, og etter litt om og men, så vel Sun Quan å ikkje samarbeide med Cao Cao, i staden samarbeider han med Xuande mot Cao Cao. Desse samarbeida er frykteleg vanlege, og vanlegvis er det Sun Quan (Wu) og Xuande (Shu) som arbeidar saman for å angripe Cao Cao (Wei).

Sun Quan lev lenge og må ha vore populær sida ingen prøver å ta makta frå han. Men sjølv om han heile tida er med i boka så har han ikkje nokon frykteleg stor rolle i maktkampen om herskar for «eitt-samla-Kina» slik som Xuande (på vegne av den rette keisar, keisar Xian) og Cao Cao.

Sun Quan har to interessante rådgivarar: Zhou Yu (som hatar Kong Ming og har litt hissige Zhang Fei-tendensar), Lu Su (som er venleg med Kong Ming til tross for at dei tener ulike Herrar).

Dong Zhuo Opp

I rolla som «Slemming» har med Dong Zhuo, i alle fall heilt i starten. Denne boka er ikkje lenge ei bok med berre ein slemming, eg trur dei fleste er innom den rolla. Men heilt i starten av boka er det Dong Zhuo mot alle andre, og «alle dei andre» er leda av Yuan Shao. Etter at keisar Ling døyr tar Dong Zhou med ein gong kontroll i hovudstaden, han dreper tronarvingen og lar tronarvingens bror bli keisar, og ingen er fornøgde med det, det er totalt forræderi naturleg nok å drepe ein keisar. Det vanlege folket blir heller ikkje behandla bra, det står at ein dag drog han til ein landsby der alle var samla til festival, og han kutta hovudet av meir enn tusen menn og tok alle kvinnene og barna til slavar. Så satt han alle hovuda på utstilling og lata som om han hadde vunne eit stort slag.

Han einaste trufaste ven er Lü Bu. Fyrste gong han treff på Lü Bu er på slagmarka, og dei kjemper på ulike sider. Dong Zhuo tilby Lü Bu allslags gåver, inkludert den fantastiske hesten Raude Hare og Lü Bu blir sjarmert og blir med over til Dong Zhuos side. Frå då av blir Lü Bu rekna som Dong zhuos fosterson. All denne familieidyllen varer ikkje lenge, fordi dei blir uvener på grunn av dame, Diao Chan.

I vårt aller fyrste møte med Dong Zhuo blir han redda av Ferskenhagegjengen, men då han forstår at dei berre er simple, vanlege folk og ikkje ordentlege soldatar ynskjer han seg nærmast u-redda! Han er temmeleg frekk, og det synst særleg Zhang Fei, som har så kort lunte og er langsint.

Yuan-brørneOpp

Yuan Shao, «Storebror-Yuan»

Heilt i starten har med ein heilt unik situasjon i boka, det er ein «slemming» og alle dei andre er «snille» som skal vinne over han. Slemmingen er Dong Zhuo og dei snille blir leda av Yuan Shao. Gruppa blir oppløyst etter kvart, og har summert det så godt eg kan under her. Ein som ikkje var med i denne gruppa var Liu Biao, men dei slår seg i saman seinare og slåst mot Yuan Shu og Sun Jian, det er berre sjalusigreier som er årsaka til det meste - at Yuan Shao er redd Sun Jian er for flink, mektig og likt av folket (og Yuan Shu er Shaos irriterande litlebror). Seinare samarbeid han òg med Xuande mot Cao Cao.

Yuan Shao er kjent for å synst det er vanskeleg å bestemme seg for greier, det er ikkje alltid han lyttar til dei han burde lytte til, og han vegrar seg for handling. Yuan Shao har sine sjarmerande stundar, som når han nektar å slåst mot nokon fordi sonen er sjuk eller i eit slag mot Cao Cao så høyrer han folket klage over alle vener og familie dei har mista og då vurderer han å trekke seg ut av heile slaget.

Her er eit samandrag av kvifor Yuan Shao blir uvenn med folk, og deira lagnad:

  • Cao Cao
    • Han berre drar utan grunn, kanskje han kjedar seg.
    • Cao Cao er han som til slutt forårsakar Yuan Shaos død (ca. 10 år seinere).
  • Gongsun Zan
    • Yuan Shao utnytt Gongsun Zan og Zan liker det ikkje.
    • Gongsun Zan blir drept av Yuan Shao, men ein god del seinare (ca.8 år).
  • Xuande (var alltid med Gongsun Zan, men Gongsun Zan slåst for Yuan Shao)
    • På Gongsun Zans side og hadde aldri noko sterkt forhold til Yuan Shao. Xuande er jo ikkje ein general eller slikt på nivå med dei andre. Han er ein vanleg fyr.
  • Yuan Shu
    • Yuan Shao bestemmer seg for å ikkje gi litlebror hestar og korn som han vil ha.
    • Litlebror slår seg saman med Sun Jian mot Yuan Shao.
  • Sun Jian

Yuan Shu, «Litlebror-Yuan»

Yuan Shu er yngstebror Yuan, og sjølv om Shu og Shao er brødrar er det ikkje særleg masse syskenkjærleik å sjå. Yuan Shu var ein del av gjengen som slåst mot Dong Zhuo, leda av hans storebror Yuan Shao. Det er ikkje så mange som liker Yuan Shu, dei stolar ikkje på han fordi han tenkjer berre på seg sjølv og er så egoistisk. Han klarer likevel å samarbeide med Sun Jian sida dei har fiendar til felles (Yuan Shao og Liu Biao , desse fiendskapa er for det meste basert på sjalusi og slikt). Frå Sun Jians son Sun Ce får Yuan Shu tak i jadeseglet, og med det erklærer seg sjølv til keisar! Det er det ingen som synst er greitt, frå då av blir han sedd på som ein forrædar av alle, for ein kan ikkje berre bli keisar – sjå himmelsk mandat er du snill om du synst det er rart at folk ikkje liker slikt.

Lü Bu Opp

Det fyrste Lü Bu gjer i boka er å halshugge Herren sin, som til og med kallar Lü Bu for «son»! Lü Bu er ikkje heilt til å stole på. Han drep sin Herre fordi han har fått fine gåver (inkludert hesten Raude Hare) frå ein annan herre, Dong Zhuo. Dong Zhuo blir hans nye fosterfar (altså hans andre fosterfar i livet sida han drepte han fyrste). Lü Bu er veldig flink til å slåst, alt han har av våpen og rustning er utsmykka med vakre bilete av dyr og han er heile tida skildra med fantastisk flotte klede og gullpynt i håret.

Lü Bu blir uven med fosterfaren Dong Zhuo på grunn av ei dame, Diao Chan. Lü Bu ender opp med å drepe sin andre fosterfar Dong Zhuo. Lü Bu drar litt hist og pist, slåst litt med Cao Cao og ender opp med å spørr om husly av Xuande.

Lü Bu vinglar frå Herre til Herre, frå Xuande til Yuan Shu og tilbake fleire gonger. Til tider blir Cao Cao og dratt med i dette. Altså, alle bruker Lü Bu i sine planer og komplott fordi alle veit at han ikkje er til å stole på og han er lett å manipulere (pengar og damer), og særleg Zhang Fei hatar han over alt på jord. Det ender med et Xuande - Cao Cao samarbeid mot Lü Bu, men det er Lü Bus egne menn som overgir han til Xuande og Cao Cao, og Cao Cao avrettar han.

Liu Biao Opp

Liu Biao styrer sør i Kina og han har eit ganske stort område. I aust styrer familien Sun og i vest styrer Liu Zhang, ein som ikkje er kjent for å vere særleg smart eller flink.

Liu Biao viser seg her og der i fyrste halvdel av boka, men han gjer eigenleg ikkje så frykteleg mykje ut av seg. Xuande prøver å få han til å angripe Cao Cao, ein dag som synast særdeles lovande for seier, men Liu Biao svarer med å seie «Eg er fornøgd med alt det land eg har. Kva skulle eg gjort med meir?». Dette er radikale tankar i denne boka, det er ingen som er fornøgde og alle vil ha meir. Sjølv om Liu Biao ikkje er innvikla i noko landrettar-drama så har han plenti med familie-drama. Eg trur han har gifta seg med feil dame: Lady Cai, hu og broren, Cai Mao, berre rek rundt og sladrar og er generelt sure. Og dei hatar Xuande. Liu Biao derimot har ingenting imot Xuande, dei er til og med slektningar et stykke uti eit sted (Xuandes ordentlege namn er jo Liu Bei). Det meste av familie-drama er eigenleg ein gjengangar i … verden. Det er arv. Liu Biao har meir enn ein son og Lady Cais son er ikkje eldstesonen, og vanlegvis er det eldstesonen som arvar alt det som er viktig. Så det er jo eit problem for Cai-syskena.

Folka heilt vestOpp

Liu Zhang

Liu Zhang styrer store områder heilt vest i Kina. Han er i slekt med Xuande og derfor vil Xuande svært lite angripe han, det er ufint å slåst med familie. Liu Zhang er kjent for å vere heilt ubrukeleg til å styre eit land, og er visst allmenn kjent som litt dum.

Zhang Lu

Zhang Lu bor i eit mindre område som grenser til Liu Zhangs land. Han stammar frå risstjelande monkeslekt, og blir kalla "Ristjuven". Heile hans land har eit heilt seperat lovsystem og greier, det minte meg litt om noko eg leste om Sverige: i eit Svenskt län hadde dei i gamle dagar eit heilt spesielt arvesystem - heilt ulikt resten av Sverige. I gamle dagar så berre lot styresmaktane dei kjøre sitt eige opplegg, så lenge dei fekk skattane sine var dei nøgde. Men så kom framtida og byråkratiet og alt må bli gjort etter dei same reglane, og det rota fullstendig til heile samfunnet i det vetle länet. Moral: "Berre la folk ver!"

Zhang Lu og Liu Zhang er bitre fiendar, Liu Zhang skal ha drept Zhang Lus mor og bror, av uforklarte grunnar.

Familien Ma

Familien Ma består av hovudsakeleg av far Ma Teng og son Ma Chao. (Det er nokre Ma-brør i boka òg men så vidt eg forstår er det ein heilt anna Ma-familie, kanskje dei er i slekt lang ute?). Dei er også i frå vest, nord for Zhang Lu og Liu Zhang.

Ma Teng treffer me fyrst på når Xuande er hjå Cao Cao (etter dei har tatt Lü Bu, men før Yuan Shu døyr). Dei planlegg då, saman med fem andre og på keisarens ordre, å drepe Cao Cao. Det videnkjente silkerull-konspirasjonen. Det funker ikkje fyrste gong, og det funker heller ikkje andre gong, og av naturlege årsakar så hatar Ma Tengs son Cao Cao veldig mykje.

Ma Chao er Ma Tengs son. Han hatar Cao Cao. I deira slåsskampar får Cao Cao verkeleg gjennomgå. Eg trur han får Cao Cao til å grine. I eit slag mellom er det ein liten hending som morer meg veldig (ikkje approps Cao Cao blir skambanka altså). Cao Cao sit på hest og er på rømmen bort frå Ma Chao, det er ikkje alltid lett å sjå kven som er kven i eit slag der alle er kledd likt så nokon roper: "Cao Cao er han med det lange skjegget!" Då finn Cao Cao fram kniven og hugger og hakker skjegget av. Då høyrer han bak seg: "Cao Cao er han med det korte skjegget!"

Ma Chaos krangel med Cao Cao er til tider ganske vond og heftig, og Ma Chao må diverre oppleve frykteleg mykje vondt i livet sitt på grunn av Cao Cao.

I slutten av boka dukker Ma Dai opp, og han er Ma Chaos søskenbarn.

RådgivararOpp

Kong Ming eller Zhuge Liang eller Sovande Drage

Kong Ming, vanlegvis kalla Zhuge Liang (også har han klengenamnet «Sovande Drage»), er Xuandes veldig smarte rådgjevar som han brukte fleire kapittel og besøk for å få tak i, tre besøk måtte til – akkurat som i eit perfekt eventyr. Men han er kanskje berre ekstremt flink til å lese og forstå Forandringanes bok. Han er nærmast overnaturleg smart til tider, han veit alltid kva folk har planlagt! Når Kong Ming blir med på Xuandes lag er det Cao Cao som er deira hovudmotstandar. Sun Quan er jo òg ein motstandar, men dei vel å samarbeide med han mot Cao Cao. Kong Ming blir ven med Sun Quans rådgjevar Lu Su og erter på seg rådgivar og kommandør Zhou Yus vrede.

Xu Shu eller Shan Fu

Xu Shu er ei stund Xuandes viktigaste rådgivar, heilt til Cao Cao kidnappar mora hans og som den gode sonen han er så må han skifte side. Mor hans er ikkje heilt einig i at det er slik ein god son ter seg. 🗯 I det Xu Shu drar til Cao Cao råder han Xuande til å finne Kong Ming gjereKong Ming til sin nye rådgivar. Xu Shu blir verande hjå Cao Cao, men er aldri lojal.

Pang Tong eller Unge Føniks

Det er Pang Tong som gir Cao Cao den fantastiske ideen å binde saman båtane sine i slaget ved Raude Klipper slik at folka, som er ekstremt lite sjøvande, ikkje blir sjøsjuke. Pang Tong er ein smart mann som kan manipulere Cao Cao slik fyrste gong dei treffast. Etter dette held Pang Tong seg til Xuande og sin ven og klassekamerat Kong Ming. Han har ein morosam introduksjon til Xuande og hans gjeng. Pang Tong har fyrst spurt om ein stilling hjå Sun Quan, men han blei sendt bort fordi han var så ustelt. Ein skulle tru Xuande var meir storsinna, men det er ikkje stort. Pang Tong får ein stilling, men det er i ein liten by langt borte. Ikkje gjer han jobben sin heller, han berre latar seg. Når Zhang Fei kjem for å be ham skjerpe seg så tar Pang Tong og gjer all jobb for fleire veker på ein dag – og alle i byen er meir enn fornøgde med jobben han har gjort. Xuande får han heim og gjer han ein ny stilling: Kong Mings assistent.

Sima Yi

Sima Yi blir mot slutten av boka tilsett av Cao Cao som rådgivar, og Cao Cao skal ha sagt at Sima Yi «har ørneauge og ulvesyn» og at ein Sima Yi med makt ikkje lover godt for dynastiet. Men rådgivar blir han no uansett. Eigenleg går det litt fram og tilbake, han blir sagt opp ein gong og ein annan gong seier han opp sjølv. Når han jobbar for Wei (dynastiet til Cao-familien) så er han som oftast i krig med Kong Ming, dei er erkerivalar og begge er flinke til å gjennomskode kvarandre.

Zhao Zilong Opp

Zhao Zilong har eigenleg eit anna fornamn, Zilong er berre eit klengenamn og det betyr Dragesonen. Zhao Zilong har i starten Gongsun Zan som Herre (ein grei fyr i starten av boka, drepen av Yuan Shao) men etter Gongsun Zans død går han til Xuande og spør om å få bli med han. Altså han nemnes tidleg i boka, og så kjem han tilbake og spiller ein større rolle litt seinare.

Zhao Zilong er som oftast skildra som ein fyr god til å slåst og lojal til Xuande, han er nærmast Ferskenhagegjengens attpåklatt. I eit kapitel reddar han Xuandes litle baby, han rir i skogen med fienden i hælane, men når han kjem heim er Xuande mykje meir bekymra for sin kjære Zhao Zilong enn ein dum baby.

Jiang Wei Opp

Mot slutten av boka møter me på Jiang Wei. Han er ein fyr som slåst for Wei (Cao-familien) og er kjent for å vere ein svært god son. På grunn av konspirering frå Kong Ming ender Jiang Wei opp med å bli kasta ut av Wei-hæren og vel å heller slåst saman med Kong Ming. Når Kong Ming døyr gir han Jiang Wei alt han eig av hemelege bøker og planar «Berre du er verdt å dette» seier han til Jiang Wei.

Etter Kong Mings død prøver Jiang Wei så utroleg hardt å angripe og overvinne Wei. Diverre er ikkje vilje alt som skal til for å oppnå suksess. Ved kvart slag er det Jiang Wei mot den same Wei-kommandøren Deng Ai. Dei er erkerivalar og stamfiendar.

Meng Huo Opp

Mens Kong Ming er travelt opptatt med å kriga i nord (som vanleg), får han ein dag beskjed om at folk gjer opprør i sør, og då får med nokre kapittel om Man-folka i sør – eit slags bi-eventyr med eventyrleg repetisjon, magi og folkemord.

Hovudmannen bak dette opprøret er Meng Huo. Han er temmeleg sint fordi Kong Ming og Xuande tok Man-landet og sjølverklærte Xuande til keisar. Meng Huo klagar: «Det er dokker som er forrædarane. Så kva ‘opprør’ er det du snakkar om?» Og Kong Ming svarer, ganske så lite sjarmerande, «Greitt, men no er du min fange». Kong Mings strategi er å slåst mot Meng Huo og fange hans menn, for å så sleppe dei fri. Kong Ming seier at for å få Man-folket til si side så hjelper det ikkje å berre fange deira kroppar, han må fange hjarta deira òg. Denne strategien inkluderer leiar-Meng Huo, han skal få sin fridom han òg om han vil, men Meng Huo nektar å gi seg! Han seier at om han blir sluppen fri drar han rett heim, samlar saman ein tropp og angrip på nytt, og slik går det. Men han seier i tillegg at om Kong Ming klarer å fange han ein gong til, så skal han overgi seg. På ordentleg, han lover-lover. Dette skjer sju gonger.

Raude Hare Opp

Raude Hare er ein fantastisk hest! I starten er han gitt i gåve frå Dong Zhuo til Lü Bu, for å få Lü Bu til å kjempe for seg. Det er Cao Cao som er ansvarleg for Lü Bus død, så han blir naturleg nok neste eigar av Raude Hare. Seinare bur Guan Yu hjå Cao Cao ein periode, og då får han Raude Hare i gåve frå Cao Cao og blir Raude Hares siste eigar sida han døyr berre dagar etter Guan Yu.

Raude Hare er kanskje kinesiske Sleipner, han er raskare enn vinden og kvart hans knegg høyrest ut som ein buldrande storm!

Ymse Opp

Jadeseglet og himmelens mandat

Alle dei norske sidene på interenettet om dette seier "himmelsk" istaden for "himmelens", men eg liker ikkje "sk"-endingar så eg har valt å bruke "himmelens mandat", eg er uansett ikkje god nok i norsk til å sjå noko meinings-problem med det.

Jadeseglet er eit stempel som fungerer som ein signatur. Det er ein kloss lagd i jade – jade er ein høgt verdsett bergart. Seglet i boka blir funnen i ein boks, om lag 10 cm brei, og blir skildra slik: toppen har utskore fem dragar som omfamnar kvarandre, det eine hjørna har vore øydelagt men er reparert med gull, og langs botnen er det utskore ein kort setning i seglskrift. Seglskrift er ein gammaldags måte å skrive kinesisk på. Det står: «Du er gitt himmelens mandat, no vil du leve eit langt liv og nyte evig velstand». Det er Sun Jian som finner seglet, og hans rådgivar Cheng Pu forklarar kva det er:

Det er det keisarens segl. Det blei ein gong oppdaga ein føniks sittande på ein stein på Jianfjellet. Derfor fjerna dei steinen og tok han med seg til kong Wen av Chu. Dei opna steinen og dei såg at steinen hadde eit hjarte av jade. Hundrevis av år etter, det året den fyrste keisaren samla Kina til eit rike, beordra han jadesteinen utskoren. Hans statsminister skar ut åtte teikn langs botnen. Berre to år etter, i ein forferdeleg storm på Dongtingsjøen, kasta keisaren jaden på havet i håp om at det kunne roe bølgene. Så, åtte år etter det, mens keisaren var på langtur, møtte han ein gammal mann. Den gamle mannen gav jaden tilbake til keisaren og så forsvann han. To hundre år seinare, under Wang Meng-opprøret, kasta dronningmora jadesteinen i hovudet på to opprørarar og eit hjørne blei øydelagt, men det blei seinare reparert med gull.

Cheng Pu seier òg at sida Sun Jian fann seglet betyr det at Sun Jian er meint til å regjere.

I følgje kinesisk tradisjon, er det himmelen som avgjer kven som skal styre landet, det er himmelen som skjenker ein retten til å vere keisar. Mister du dette mandatet er det lett å sjå – det går dårleg med landet. Er di regjeringstid full av uår etter uår, opprør etter opprør, vel det er eit sikkert tid på at du ikkje har nokon bisniss med å vere keisar, himmelen seier jo klart ifrå!

Jadeseglet er eit symbol på den himmelens mandat, har ein seglet – har ein mandatet og retten til å vere keisar.

Drage og Føniks

Dragen og føniks høyrar saman på same måte at sola og månen høyrar saman, dei utfyller kvarandre. Sun Quans mor seier om Xuande at han liknar draken og føniks. Er dette tilfeldig? Nei, ikkje i det heile tatt. Dragen og føniks blir ofte nemnt saman, som om dei høyrer saman. Føniks er dronninga og draken er kongen. Saman kan dei symbolisere dei harmoni i ekteskapet, og generelt er dei berre sinnsjukt gode jartegn. I boka er det også eit lite vers om draken og føniks, men det er ikkje så fantastisk positivt:

Ein drake i ein pytt kan bli erta av ei reke.
Ein føniks i eit bur kan bli mobba av småfuglar.

Dei fire retningar

Me har fire retningar her i verda: nord, aust, sør og aust, og i Kina har dei alle kvar sin beskyttar eller symbol. Nord har ei svart skilpadde, aust: ein blå drage, sør: ein raud fugl og i vest ein kvit tiger.

🐢 Nordens Svarte Skilpadde⬛

🐅Vestens Kvite Tiger ⬜ 🐉 Austens Blå Drage 🟦

🐦 Sydens Raude Fugl 🟥

Forandringanes bok eller Yijing

Dette er ei gammal bok, omtrent 3000 år gammal, same tid som me har bronsealder i Noreg. Det er ei bok om spådommar om framtida, profetiar og føreseiing! 🔮 Det er ganske standard for rådgivarar å sjekke Forandringanes bok om ein ikkje er heilt sikker på framtida, t.d. om ein ikkje veit kva fienden tenkjer, så kan boka gi deg eit hint – om du forstår kva som står da. Eller om du har ein rar draum så kan boka sei kva draumen betyr. Forandringanes bok består av ein haug med strekar – 6 strekar i ulike formasjonar, kvar formasjon er kalla eit «heksagram». Om du kan sjå for deg Sør-Koreas flagg, så har dei slike i sitt flagg, men der er det berre tre strekar i kvar formasjon – i Forandringanes bok er det altså seks.

Hua Tuo - mesterlegen

Hua Tuo er ein lege, og han er knallflink. Hans evner er nærmast guddommelege står det! Han operer på Sun Quans kompis Zhou Tai og seinare på0Guan Yu. Så tilbyr han seg å operere på Cao Cao, men han liker ikkje tanken på Hua Tuos tidlegare pasientar – og det blir begge sin bane. Visstnok, kunne Hua Tuo lege alle sjukdommar og han skreiv alt ned i ei bok. Boka ga han til ein mann som hjelpte han, men diverre så brukte mannens kone boka som opptenning.

Slaget ved Raude Klipper

Slaget ved Raude Klipper er eit slag 👊 omtrent midt i boka, det er Cao Cao på ei side og på den andre Sun Quan og Xuande. Eller, korkje Sun Quan eller Xuande gjer så frykteleg mykje ut av seg i dette slaget det er folka deira som gjer jobben, Zhou Yu frå Sun Quans side og Kong Ming frå Xuandes side.

Zhou Yu er Sun Quans utanriks-rådgivar og ein veldig god kommandør av hærar, og veldig viktig samanlikna med Cao Caos folk: han har mykje erfaring frå å vere på sjøen, eller elva som det dreier seg om her. Cao Caos folk har aldri vore i ein båt før ein gong, så deira største problem er at dei blir så sjøsjuke! Xuandes hovudproblem er at han har med seg alle innbyggarane frå to byar, dei føler seg visst tryggare saman med han, men det går jo ganske ut over Xuandes tryggleik, dei har nemleg Cao Cao etter seg.

Eg skal ikkje gi eit fullstendig samandrag av dette slaget, fordi det er ganske kjekt og spennande å lese. Men kort summert: Sun Quan og Xuande slåst mot Cao Cao. Xuande, med Cao Cao etter seg kjem farande frå nord ned mot ei stor elv der Sun Quan venter. Dei har leir på kvar si side av elva, Cao Cao på nordsida og Sun QuanXuande på sørsida. Mellom sjølve slag-slagene er det mykje «late-som-ein-deserterer-berre-for-å-spionere-på-fienden»-opplegg. Mykje. Stol på meg. Det blir ein trend for ei veke.

Heile dette slaget er fullstendig katastrofe for Cao Cao, ein får heilt vondt av han og hans folk. Mens han er på flukt har ein ordentleg Eventyr-oppleving der han stopper opp, ler seg ihel og seier «Kong Ming og Zhou Yu er jo så dumme! Det var jo her dei skulle ha planlagt bakhaldsangrep», berre for i neste sekund høyre krigstrommer og sjå seg sjølv omringa av flammer og fiendar. Det skjer eventyrlege tre gonger.

Ikkje lenge etter dette slaget får Xuande kontroll over nok byar og område til å stå for fyrste gong på eigne bein, og ikkje samarbeide med andre. Han tar kontroll i vest, og me får tre kongerike: Cao Cao, Wei-riket i nord, Sun Quan, Wu-riket i søraust og Xuande, Shu-riket i sørvest.


Tilbake!