Malazan Book of the Fallen

Forfattar: Steven Erikson

Land: Canada

Gardens of the Moon

År: 1999

Dette er faktisk andre gongen eg leser «Gardens of the Moon», eg likte boka førre gong også, men eg mista litt futten med tanke på at det fyrste boka i ein serie på ti. TI! Eg prøver likevel. Førre gong så blei eg så betatt av heile stemninga og alle stadane at med ein gong boka var ferdig skrudde eg på The Sims og begynte bygge hus derifrå: Phoenix Inn og Simtal Estate, skjønt dei var finare i hovudet mitt men det er jo ting alltid. Og veit du det ikkje, eg blei inspirert igjen, så då var det rett tilbake til sims-verdenen for å bygge pub 🥂. Det er altså så enkelt å sjå for seg alt som skjer i denne boka (til og med slossing, sjå under), eg klarar ikkje la være å leve meg heilt inn i det. Byen er så levande: desse bymurane spesielt i Darujhistan ser eg heilt for meg som dei gamle bymurane i Thessaloniki, ikkje at dei er meir spesielle enn andre bymurar, men det er dei bymurane eg kjenner til – berre at dei er bada i blått lys da.

Det er jo ikkje alltid eg forstår kva det er dei snakkar om, men det gjelder for så vidt alle bøker eg leser. Skjønt etter at eg las Beretningen om de tre kongeriker(eg linker frykteleg ofte til den boka, ho har visst gjort stort inntrykk på meg!) så har eg lagt meg til ein vane å notere absolutt alle karakterer i eit word-dokument. Det høyrest kanskje litt bananans ut, men det funker for meg okei?! Det kan kanskje virke overkill og mas, men det er beroligande for min sjel i alle fall. Det er så mange folk som er med, men heldigvis er ingen av dei irriterande, kanskje er det fordi dei ikkje får så mange sider kvar sånn i det store og heile. Eg skulle gjerne hatt nokon favorittar, men… det er vanskeleg å velje (Lorn). Kanskje er den eg likte minst er Raest, berre fordi han har ikkje noko særleg å sei utanom «Grrr».

Slåssing har eg heller aldri vore flink til å følgje med på (eg minnest med gru «On Stranger Tides» som var kjekk, men slåssinga til havs.. eg blir forvirra av mindre), men slåssinga her var ikkje så halvgalen for meg, spesielt fordi det ikkje var så mykje. Men når det var action, så var det ikkje vanskeleg i det heile tatt å følgje med, sjå det for seg og forstå korleis slosskampen endte opp. Også var det til tider morosamt, spesielt Crokus som har sitt eget eventyr midt opp i alt. Dei neste bøkene skal visstnok vere betre, men eg er fornøgd så det står etter med denne boka her eg altså.



Til biblioteket