Eiler Hundevart

Forfattar: Regine Normann

Land: Norge

År: 1913

Fleire sitat her

Nå har eg saumfare internett etter noko soge boka her kan vere inspirert av, fordi nettsidene som har nemnt boka seier at ho er «bygd over et sagn frå Malnes». Denne soga kan ikkje ha vore godt bevart for ettertida dessverre. Det kan vere at soga er at det ligg ei svartebok gøymd i Malnes kirke. Heilt i starten finn Eiler svarteboka i alteret i kyrkja dei held på å demontere (dei skal flytte kyrkja frå Malnes til Eidet i 1829, det gjekk ikkje opp for meg at boka, skriven i 1913, har handlinga lagt til ~80 år før). Eg gjekk utifrå at boka skulle handle om Eiler og svarteboka og all slags … faenskap. Det gjer boka eigentleg ikkje. Eg synst ikkje dette er nokon form for spoiler, men heller ein slags åtvaring: ikkje tru dette er ein slags innføring i trolldom (ei slik bok finn du her), dette er ei bok med sjarmerande folk som snakkar ilag på nordnorsk dialekt. Handlinga er ikkje det som festa meg mest i det heile tatt, men folka og samtalene og tankane er gull. Eg lo meg i hel fleire gonger 💀. Svært underhaldt av gamla på 50 som er temmeleg lysten på Eiler på 25: «Glad ved kytet hans la hun begge armene flatt efter bordkanten og lænet sig mot dem så barmen svulmet.» Eiler er heller ikkje vond å be: ««Jammen er hun drug,» tænkte Eiler, han lå og tok øiemål av kjærringen, «men du verden for en glo at ha hos sig i sengen en kold vinternat.»»

Kima er ei ung jente som me får vere mykje ilag med. Ho har ein far som er finne, og eg antar at det betyr same og ikkje «frå Finland». Mormora legg ikkje skjul på at ho synst slik slekt er nedverdigande for hennar bumann-familie. Det er ikkje mykje fokus på korleis finnane eller samane blir sett på og behandla i samfunnet (bortsett frå denne ufordragelege mormora), men me får høyre ein del av Kima sine tankar om det. Ho liknar nemleg mest på faren i utsjånad, og ho blir stadig minna på det (av mormora). Ho synst det er vanskeleg og ho er ser at det synst faren òg det er, «Han far, han er så underlig. Somme ti’e han kry for han e finn, og somme ti’ vil han ikkje være ved det. Men æg, æg høir ikkje heime nokken steds». Det er veldig sårt, og liknar tankar ho har gått med lenge. I alle fall samanlikna med hennar herlege kjærleikskvalar: «Koffer e æg skapt og koffer har æg fåt liv, når det bære var for å møss han æg var gla i?».

Til biblioteket