Does Foreign Aid Really Work? 🗓️

Forfattar: Roger C. Riddell

Land og språk: Storbritannia og engelsk

År: 2008

Det var ein gong eg hadde i heimelekse å lese ei bok, og så gjorde eg det aldri. Men no har eg gjort det! Omrent ti år for seint, men betre seint enn aldri. Skjønt, akkurat som med boka ‘Linking social and ecological systems’ så lurer eg heile tida på om ting har forandra seg eller ikkje sida dei blei skrivne. Er informasjonen relevant i dag eller er det meir ei historiebok? Eg veit ikkje. Men noko eg i alle fall fekk inntrykk av er at no endeleg (2008) har folk innsett at effektiv bistand krev at mottakarland er inkludert i heile prosessen, og det funker ikkje om donorlanda skal styre og bestemme alt (ikkje at det nødvendigvis funker om mottakarland styrer og bestemmer alt heller, men 'bistand' ser ut til å ofte vere eit tapsprosjekt der ein bare håper og ber at i alle fall noko gjer meir nytte enn skade - det er mitt inntrykk i alle fall). Men at det er viktig at mottakarland får bestemme sjølv var allereie velkjent frå Pearson Comission’en frå 1968 (som sjølv litle eg lærte om på universitetet så den må være svært velkjent for dei fleste som arbeidar med bistand). Altså, det har vore visst lenge men ingen har brydd seg særleg før 2000-talet. TTT og det som er populær tankegang i dag har sikkert vore populær tankegang før. Intet nytt under solen og den slags.

Hovudinntrykket mitt av heile bistand-verdenen er at det er eit stort rot! Det er uendeleg med organisasjonar og prosjekter, men samarbeid er det lite av. Land er gjerne ute etter å breie rundt om seg sine eigne interesser enn å hjelpe andre land hjelpe seg sjølv. Og før noko prosjekt blir gjort ordentleg ferdig og evaluert og brukt til å lære av for framtida så er dei allereie fem-seks prosjekter fram i tid.

«Konkurranse speler ein stor rolle, særleg når det gjeld idéar»

Eg må fyrst berre sei at eg hadde altfor få knaggar i hovudet mitt til å få med meg alt og forstå alt. Dessverre, men det er det lite å få gjort med nå. Eg las og tenkte så godt eg kunne. Det var likevel overraskande (!) interessant, i alle fall når eg berre godtok at nærmast kvar diskusjon enda med: ‘sidan det generelt manglar data/informasjon om alt er det vanskeleg å trekke nokon ordentlege konklusjonar’.

🐝🐝🐝

Organisasjonar og offentlege grupper som driv med bistand er ikkje særleg interessert i å publisere kor dårleg prosjekta deira går, dei vil heller understreke at mykje fungerer. Men sjølv om mykje fungerer, så er det jo ganske så langt i frå alt, men i boka står det faktisk at blant folk som er klar over slike realitetar er støtta for bistand framleis stor!

«Bistandsorganisasjonar forsterkar sjølv trua på at bistand være basert på bevis på suksess og at donorane har makt og moglegheit til å få bistand til å fungere»

«Om ein hadde gitt folk eit betre bilete av kva bistand gjer og kan gjer, så ville ikkje bistands-floppane vore grunn god nok for å sei at bistand er ein dum idé som ikkje fungerer»

Forfattaren seier òg at folk som er positive til bistand ofte ikkje veit nokon ting om kva deira eiget land gir og til kven. 🎯Eg kjente meg igjen... så her er informasjon om bistand frå Norge i året 2020, tatt frå Norad: Norge gav 39,5 milliarder NOK fordelt slik: 63% til generelle greier, og resten fordelt på ulike land. Her er topp fem land: Syria, Afghanistan, Etiopia, Sør-Sudan og Palestina.

🐝🐝🐝

Eg må innrømme at det er vanskeleg å ikkje prøve skrive ein miniversjon av boka: «Dette har eg lært:…» Men det skal eg ikkje gjere, det får vere grenser. Men det er fleire greier eg har notert meg som eg syntest var interessant og som eg ikkje har tenkt noko særleg på før (Eller i alle fall kan eg ikkje hugse at eg har tenkt på det før):

Men alt dette er meir interessant i boka, for forfattaren går så grundig til verks. Han er ikkje redd for å repetere seg! Sjølv om det er vanskeleg stoff så tilbyr han det med teskei. Det er ein slags tran kan eg vel sei. 🐟

«Så det sentrale spørsmålet er ikkje ‘Fungerer bistand?’ men heller ‘Korleis kan bistand bli betre?’»

Til biblioteket