The King of Elfland's daughter 🗓️

Forfattar: Lord Dunsany

Land: Anglo-irsk, men eg veit ikkje kva det vil sei

År: 1924

Tenk at eg las ei så fin bok med så vakre setningar også klarte eg slette alle mine markerte sitat. Eg må visst kanskje passe meg når eg synkroniserer datamaskinen og lesebrettet? Så det blir dessverre ingen sitat i dag. Eg kjem sikkert til å lese boka igjen ein annan gang og då eg hugse å markere og fylle på med sitat! Sånn seriøst: for ei vakkert skriven bok! Setningane var kjempelange og forfattaren fylte dei alle med ein draum av skildringar før punktum. Dette er definitivt ei bok for dei som liker landskapsskildringar! Nitti prosent av alle orda eg måtte slå opp viste seg å vere namn på plantar!

Eg synst ikkje handlinga i boka var så spennande, det var på mange måtar ei ganske treig bok – om alle desse skildringane eg nettopp roste blei tatt bort så hadde nok boka blitt ei novelle. Men det er magisk og eventyrleg … det er verkeleg eit langt eventyr. Du veit når du ser ein gammal Disney prinsessefilm eller liknande og dei startar med å lese eit eventyr – og det er litt blomstrete og unaturleg og veldig upersonleg. Sånn er boka heile vegen igjennom: sjølv om eg las tankane til dei ulike folka så blei eg aldri heilt kjent med dei? Dei var absolutt meir eventyrfolk enn ekte folk. Men likevel er landskapet skildra så livaktig at eg er der. Er det ikkje rart? Men ein magisk verden som ikkje er påverka av Tolkien er jo ganske fasinerande. Skjønt han som skreiv boka Stardust må ha lest denne boka?! Eller er berre desse magiske verdene rart like? Men så har eg òg lest i ei bok med omsette kinesiske dikt og eg fant eit som minna meg svært om Alveric: «Vandrerens klage» av Su Wu (s.142). Apropos Alveric… for eit menneskenamn i ein verden med alvar – ein kan jo ikkje unngå og tenkje at det vil vere av betydning.

Eg veit ikkje om du har fått det med deg men eg likte skildringa av landskapet. Særskild Alvelandet Elfland er tydeleg magisk med alle sine vakre djupe blåfargar. Men eg liker kor kjedeleg det er i Elfland. Det er liksom så innmari vakkert at det ikkje er plass til meir. Ingenting døyr i Elfland, men det er jo ingenting som ordentleg lev heller. Det berre er.

Til biblioteket